21. O jeleniech sika

Kto był kiedykolwiek w Narze, ten przeżył bliskie spotkanie trzeciego stopnia z sika (jeleniem wschodnim).

Jako i ja przeżyłam ;)

W parkach, w kompleksach świątyń, na terenach chramów - jelonki sika są w Narze wszechobecne.

W parku

W Tōdai-ji (świątynia buddyjska)

W Kasuga Taisha (chram szintoistyczny)

Dlaczego jelenie mogą się tak swobodnie poruszać po wyżej wymienionych miejscach? Usłyszałam dwie odpowiedzi. 

1. Według mitów, bóg Takemikazuchi (jedno z trzech z bóstw czczonych w Kasuga Taisha) przybył do Nary na białym jeleniu; od tego czasu wyznawcy szintoizmu traktują sika jako posłańców bogów.

2. Po osiągnięciu oświecenia Budda Siakjamuni udał się do Jeleniego Parku i tam wygłosił swoje pierwsze kazanie.

18. Ise Jingū - pawilon zewnętrzny

Druga część Ise Jingū to kompleks Gekū (pawilonu zewnętrznego). Tutaj najważniejszy chram jest poświęcony bogini Toyouke-no-Ōmikami - jej głównym zadaniem jest czuwanie nad ofiarami dla Amaterasu*, ale znana jest też jako patronka rolnictwa.

*Jako ofiarę dla Amaterasu dwa razy dziennie (rano i popołudniu) przygotowuje się posiłek składający się z ryżu, ryby, warzyw i sake.

Wizytę w Gekū zaczynamy przy Torii.

Przechodzimy obok Kaguraden - budynku, gdzie po różnych ceremoniach, ku uczesze bogów, tańczy się tradycyjny taniec japoński kagura.

Mijamy stary budynek głównego chramu; już nie używany, ale jeszcze nie rozebrany.

...By wreszcie dotrzeć do nowego budynku, gdzie obecnie mieści się chram. Zdjęcia można robić tylko przed przekroczeniem Torii.

Również w Gekū znajduje się miejsce mocy - mijamy je w drodze powrotnej.

Jeśli wierzyć dawnym wierzeniom, w kamieniach mieszkają bogowie opiekujący się tym chramem

Z terenem chramu sąsiaduje muzeum, poświęcone Ise Jingū. Obowiązkowy punkt programu dla wszystkich zainteresowanych historią oraz tradycjami związanymi z kompleksem chramów w Ise.

8. Ise Jingū - pawilon wewnętrzny

Na Ise Jingū składają się tak naprawdę dwa kompleksy budynków – Naikū (pawilon wewnętrzny) oraz Geku (pawilon zewnętrzny)

Dzisiaj opowiem trochę o wizycie Naikū – chramie poświęconym bogini Amaterasu.

Wizytę w chramie zaczynamy przy Ujibashi (most Uji), rozpiętym nad rzeką Isuzugawa.

Torii (brama) przy wejściu na most Uji

Po drugiej stronie mostu

Następnie kierujemy się drogą* do wejścia na teren chramu.

*Po japońsku droga wiodąca do chramu/świątyni nazywa się sandō.

...A po drodze podziwiamy okoliczności przyrody

Docieramy do temizusha - miejsca, gdzie należy się symbolicznie oczyścić przed wejściem do chramu/świątyni. Rytuał puryfikacji sprowadza się do obmycia dłoni i ust.

Oczyszczeni, możemy przejść przez Torii na teren chramu.

Zatrzymujemy się na chwilę nad brzegiem Isuzugawa. Ponoć przemywając dłonie w jej wodach można doznać duchowego oczyszczenia.

Ruszamy w dalszą drogę. Mijamy mniejsze chramy.

Miejsce, gdzie można kupić wszelkiej maści omamori (amulety).

By wreszcie dotrzeć do najważniejszego budynku - chramu bogini Amaterasu, gdzie podobno przechowywane jest jedno z regaliów cesarskich. Do środka ma wstęp tylko kapłani oraz cesarz i cesarzowa Japonii.

Można fotografować tylko z zewnątrz - bogowie nie lubią zdjęć

Po przejściu przez Torii, w specjalnie wyznaczonym miejscu, można złożyć ofiarę w postaci monety pięciojenowej i pomodlić się.

W drodze powrotnej przechodzi się obok miejsca mocy.

Drzewo po lewej stronie

Z powrotem przy moście Uji, kończymy naszą wizytę w Naikū.

4. Ise a Genji monogatari

Każdy, kto kiedykolwiek interesował się kulturą japońską, słyszał o arcydziele literatury kraju kwitnącej wiśni i zarazem najstarszej, bo sprzed tysiąca lat, powieści psychologicznej świata.

Tak, mowa tu o Genji monogatari (pol. „Opowieść o księciu Promienistym”), autorstwa damy dworu Murasaki Shikibu.

Co ciekawe, w Genji monogatari znajduje się wzmianka o Ise, gdy jedna z dam mówi o swoim pobycie w „grzesznej ziemi”. Dlaczego okolice najważniejszego japońskiego chramu obdarzono tak pejoratywnym określeniem?

W Genji monogatari myśl buddyjska odgrywa istotną rolę – do tego stopnia, że według jednej z interpretacji, intencją autorki było ukazanie powiązań karmicznych między bohaterami jej powieści. Natomiast w okolicach Ise praktykowanie buddyzmu było zakazane. Zapewne dlatego Murasaki Shikibu miała mało pochlebną opinię o tym miejscu.